خیال بارانی

سراپای خیالم خیس باران است
سرودی گنگ در اعماق جانم در طنین و
خستگی از شرم چشمانم گریزان است
و مهتاب از سخاوت های شب کاران باران زا
به کنج خلوتی خاموش پنهان است

و من بیهوده می کوشم
خیالم را کشانم زیر سقفی امن
که در کوچه
نه بوی خاک باران خورده می آید
نه حتی قطره ای روی اقاقی ها درخشان است

و بغضی در گلوی پاره ابری نیست
و جانی در پناه جان پناهی هم
و جز خیسٍ خیال من
بر این باران گواهی هم

و من بیهوده می کوشم
خیالم را کشانم تا وضوح کوچۀ آرام بی باران
که دنبال تقلاهای بی پایان
هزاران قطره از من می تراود چون بخاری نرم
و می گیرد سراغ ابر باران زای مسدود خیالم را

و دیگر بار
خیالم خیس باران است
سرودی گنگ در اعماق جانم باز می خواند
که این ابهام آلوده بخار از من نمی خیزد!
و می دانم دروغی سخت سوزان است